Je bent al een tijdje in gesprek met een potentiële koper of verkoper. De sfeer is goed en jullie zijn het in grote lijnen met elkaar eens. Vaak hoor ik dan in mijn praktijk: “We vertrouwen elkaar, dus we hebben voor nu alleen even een document nodig om verder te kunnen. De verdere juridische afspraken maken we later wel bij het definitieve contract.” Begrijpelijk, want je wilt de vaart erin houden. Toch is het een groot risico om te makkelijk over de fase van de intentieovereenkomst heen te stappen. Waarom je juist in deze fase de belangrijkste piketpaaltjes al moet slaan, leg ik je hieronder uit.
De intentieovereenkomst – het kompas
Het overnameproces begint met twee partijen die elkaar vinden, de potentiële koper en de verkoper. Veelal hebben partijen er belang bij om in de eerste fase van het proces de eerste spreekwoordelijke piketpaaltjes te slaan. Deze piketpaaltjes, eerste afspraken, bandbreedte van de voorgenomen transactie worden dan vastgelegd in een intentieovereenkomst (letter of intent – LOI).
Een intentieovereenkomst is niet zo vrijblijvend als dat het woord ‘intentie’ wellicht doet vermoeden. In de regel is het bedoeld als een overeenkomst waarin de potentiële koper en verkoper vastleggen dat zij de intentie hebben om tot een bedrijfsovername te komen, wat de uitgangspunten zijn en op welke wijze het vervolgtraject vorm wordt gegeven.
Een intentieovereenkomst dient als het ware als een kompas voor het vervolgtraject.
Waarom is een intentieovereenkomst belangrijk?
In de praktijk zien wij regelmatig dat partijen al een heel eind met elkaar op weg zijn voordat er iets op papier staat. Vaak is er dan al een basis van vertrouwen, bijvoorbeeld omdat partijen elkaar al kennen of er simpelweg een gedeeld gevoel heerst ‘dat alles wel goedkomt’. De belangrijkste punten zijn dan al besproken en de echte afspraken volgen later wel, zo is dan vaak de gedachte. Toch ligt daar precies het risico.
Vanaf het moment dat een overname concreet wordt, verandert de dynamiek. Beide partijen gaan kosten maken, adviseurs (accountants, fiscalisten, advocaten) worden ingeschakeld en er wordt steeds meer gevoelige (bedrijfsinformatie) met elkaar gedeeld. Tegelijkertijd lopen de belangen van koper en verkoper niet altijd meer volledig parallel. Waar de één snelheid wil maken, wil de ander misschien juist meer zekerheid. Waar de één nog wil onderhandelen, gaat de ander uit van gemaakte afspraken.
Een duidelijke, juridisch correcte intentieovereenkomst zorgt voor structuur en duidelijkheid in het proces. Wat spreken partijen nu eigenlijk met elkaar af en wat juist (nog) niet?
In de intentieovereenkomst worden afspraken gemaakt over de contouren van de transactie, over het verdere verloop van de transactie, over geheimhouding én over de (on)mogelijkheden voor partijen om zich nog terug te kunnen trekken uit de onderhandelingen.
Wat is het risico van het ontbreken van een intentieovereenkomst?
Stel je voor: je deelt al je cijfers en contracten met de koper voor het due diligence onderzoek (= boekenonderzoek), maar jullie spreken vooraf niets af over geheimhouding. Trekt de koper zich daarna plotseling terug? Dan ligt al jouw gevoelige bedrijfsinformatie zonder enige bescherming bij een andere partij. Met alle gevolgen van dien…
Maar ook andere vragen spelen een rol: mag de verkoper nog met andere potentiële kopers gesprekken aangaan en onderhandelen? Wie betaalt de kosten als het traject wordt afgebroken? En onder welke voorwaarden mogen partijen überhaupt nog afhaken?
Juist door dit soort onderwerpen vooraf goed vast te leggen, worden onduidelijkheden en discussies achteraf (zo veel mogelijk) voorkomen. Daarmee is de intentieovereenkomst niet zozeer een formaliteit, maar een overeenkomst die in belangrijke mate bepaalt hoe soepel het verdere overnametraject verloopt.
Wat staat er meestal in een intentieovereenkomst?
Hoewel iedere bedrijfsovername maatwerk is, bevat vrijwel iedere intentieovereenkomst een aantal vaste onderwerpen. Wie hier scherp formuleert, creëert duidelijkheid en grip. Wie dat niet doet, laat ruimte voor interpretatie. Interpretatie kan weer leiden tot discussies en die wil je zoveel mogelijk voorkomen.
De onderstaande onderdelen vormen daarom de basis van vrijwel iedere intentieovereenkomst.
- Contractspartijen
- Object van koop
- Koopprijs
– Ondernemingswaarde / definitieve koopprijsbepaling;
– Vast en/of variabel (earn-out regeling) etc. - Betaling en zekerheid
– Upfront betaling
– Uitgestelde betaling
– Bankgarantie
- Due Diligence onderzoek (boekenonderzoek)
- Garanties en vrijwaringen
- Positie verkoper na overdracht
- Opschortende en/of ontbindende voorwaarden
Bijvoorbeeld:
– Financiering verkrijgen
– Goedkeuring aandeelhouders / raad van bestuur / raad van commissarissen
– Bevredigende uitkomsten uit het boekenonderzoek
– Overeenstemming overnamedocumentatie
- Geheimhouding
- Kosten
– Kosten adviseurs
– Schadeplichtigheid
– Break-fee
- Exclusiviteit
- Duur en beëindiging
- Toepasselijk recht
De toegevoegde waarde van Kaya Bastin Dragt Advocaten
Het opstellen van een intentieovereenkomst is meer dan ‘het opschrijven van de basis-afspraken’. Kleine nuances in formulering kunnen grote juridische gevolgen hebben. Dit is dan ook een van de redenen waarom juridische expertise het verschil maakt. Advisering bij bedrijfsovernames vraagt om inzicht in het overnameproces, ervaring, vooruitkijken en het tijdig signaleren van risico’s voor onze cliënten. De advocaten van Kaya Bastin Dragt Advocaten beschikken over de combinatie van juridische expertise en praktijkervaring.
Binnen ons kantoor zijn Hasan Kaya en ik, Annefleur Bastin, gespecialiseerd op het gebied van bedrijfsovernames. Benieuwd hoe wij je verder kunnen helpen? Neem gerust contact op voor een vrijblijvende kennismaking.
